HOME WEER & RADAR NUTTIGE INFO PUZZEL- FUN- HOROSCOOP RESIDENTEN BUSDIENSTEN APOTHEKERS TENERIFE CONNECT TNT DOWNLOADEN ADVERTEREN-ABONNEREN CONTACT-COLOFON REACTIE VAN DE LEZER

Foto van de maand

(Klik op de foto voor groot formaat)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FACEBOOKGROEP KORT NIEUWS vlaggen TIPS & TRIPS COLUMNS
TNT ONLINE LEZEN Facebook-Groups-e1291281035929

Laatste update

       25-08-2019

Twitter-icon-TatarLawFirm Magnify green large WebcamqTenerife link2

 

 

Programmas Magnify green large PlayaBeach LogoTNT-Transparant F_tekst cover1 10945011_10203413032828537_3902314212119139939_n

Tajao

San Miguel de Tajao is de officiële naam van het dorp; enig probleem is de verwarring met de naam San Miguel de Abona. Laten wij het echter houden bij de eenvoudige en door iedereen gebruikte volksnaam Tajao.

In het zuidoosten van het eiland, op 12 kilometer van de luchthaven, 50 km van de hoofdstad en amper 20 kilometer van het zuiden, baadt de deelgemeente van Arico als het ware in het blauwe warme water van de Atlantische Oceaan. De rust die het dorp uitstraalt geniet geen vergelijking  en de natuur is er prachtig. In een enig maritiem decor is het leven er ook op en naar zee gericht.

Je vindt dit dorpje nooit terug zonder het aanbod van haar visrestaurants. Als de GPS 28°9’59” longitude en 16°25’41” latitude aanduidt mag je niet meer twijfelen; je bent er...

Zonder GPS rij je zonder enige twijfelmoment op de TF-1 tot de

afrit 46 om je daarna te zakken tot op zeeniveau.

Het dorp schetst zichzelf in een hoofdstraat en twee zijstraten

die beiden doodlopend zijn en waar de uiteinden van deze straten

op minder dan 500 meter van elkaar liggen. Zo weet je meteen

hoe groot dit onooglijk dorpje wel is.

Dit authentieke dorp typeert een Canarisch vissersdorp; meer dan

een kerkje, een sportpleintje, het typische haventje en de ‘cofradía

de los pescadores’ is er niets te zien.

Of toch? De tientallen typische vissershuisjes die de havenbuurt

sieren en één rij appartementen aan het keistrand ‘Playa Hondo’

maken het dorpje bewoonbaar. Een paar honderd inwoners hou-

den het reilen en zeilen van hun dorp netjes in het oog.

Woorden als ‘vieja, cabrilla, medregal, sama, morena, salmonete,

gallo, bocanegra en pámpano’ zijn de exposanten van het dorp. Zij liggen tentoon gesteld in de vitrines van de koelkasten van de visrestaurants en zullen straks gekozen worden om geconsumeerd te worden door talloze hongerige bezoekers.

De elf restaurants hebben één zaak gemeen: zij serveren geen enkel vleesgerecht. Enkel verse vis, dagverse groenten en producten, geen menukaarten op tafel, vriendelijk en Spaanssprekend, op één uitzondering na. De ‘ensalades, papas arrugadas, gofio, mojos’ en de fruitige jonge wijnen van het eiland smaken in ieder restaurant gelijk. Ook de prijzen zijn elkaar waardig; je betaalt weinig voor al hetgeen je hebt gegeten. En wat je niet op at, krijg je hygiënisch verpakt mee naar huis... zonder erom te vragen.

Als je het dorp nadert krijg je eerst het grootste restaurant van het dorp in de gaten; Las Arenas. Daarna kom je voorbij het nieuwst gebouwde restaurant ‘La Laja’ en aangekomen aan het rondpunt, zowat de ingangspoort van het dorp, kun je rechts naar boven, om Restaurante La Gaviota op te zoeken.

Daar rijden we de hoofdstraat in en op de linkerkant treffen wij

drie eethuizen op een rij; Punta Abona, Benamarina en Manolo II.

Daarna moet je een keuze maken; wij gaan op het einde van de

hoofstraat naar links en rijden langs het haventje - beneden is er

parkeergelegenheid voor 70 voertuigen - en daar op het einde kom

je het meest traditioneel restaurant ‘Rincón del Marinero’ tegen.

Terugkeren is een must, anders duik je de oceaan in. Als je opnieuw

ter hoogte van de ‘calle principal’ komt moet je een link-rechtse-

flip-flap uitvoeren om een heuvel over te rijden en in een andere

wereld binnen te rijden. Links zie je ‘Playa Tajao’, rechts ‘La Rocás’

en ‘Agua y Sal’. Als je nog wat verder gaat en de doodlopende weg

langs de barranco volgt kom je aan restaurant ‘Tabaibarril’.

Deze moeilijk te onthouden naam was de oorspronkelijke naam

van Tajao die vanaf de XIXde eeuw haar bestaan dankt aan een

klein huisje die aan de 'barranco' was gebouwd.

In die tijd verzamelden de vissers in buurtgehucht La Caleta om gezamenlijk te gaan vissen met de roeiboten. Daar was een natuurlijke pier, maar een geleidelijke ontzilting van de waterputten dwong hen terug te keren naar Tajao waar ze samen met een aantal inwoners van El Poris een nieuwe ontschepingsplaats werd gebouwd.

Het vervoer van goederen en personen gebeurde in die tijd vooral over het water omdat de afstanden over het onherbergzaam gebied moeilijk overbrugbaar waren. Hiervoor werden voornamelijk de vissersboten gebruikt en werd er gedurende een transport steevast gevist.

Deze locatie werd eerst La Laja genoemd, naar een gehucht uit de onmiddellijke omgeving, maar later toch Tajao genoemd. In 1993 werd de huidige pier aangelegd en de naam

Tabaibarril werd vervangen door San Miguel de Tajao. Enerzijds

door de adoratie van aartsengel San Miguel, anderzijds door de

naam van de barranco die Tajao noemde. Waar Tajao vandaan

komt is niet met zekerheid geweten, maar hoogst waarschijnlijk

stamt deze naam af van een oud Guanche-gebruik.

In het begin van de XXste eeuw werd er door de vrouwen uit het

dorp voornamelijk uien, tomaten en aardappelen gekweekt terwijl

de mannen zich op zee verrijkten. In het tweede deel van deze

eeuw werd, mede door een technologische vooruitgang de vissers-

vloot op punt gesteld en gemoderniseerd. Vooral krachtige moto-

ren brachten de zeelui op locaties waar ze voorheen roeiend niet

geraakten. En zo zaten ze de tonijn efficiënter achterna.

Nog een opmerkelijk feit is dat tot er tot in het begin van de jaren

’80 van de vorige eeuw geen  water, geen elektriciteit en geen

telefoon. De vissersgemeenschap laat zich niet verjagen door het gemis van nutsvoorzieningen en met hard labeur en vooral met een sterke politieke wil werd Tajao rond de laatste eeuwwisseling omgevormd tot een idyllisch vissersdorpje met palmbomen op het (kei)strand, met overal banken om te genieten en uit te rusten en vooral met een schitterende renovatie van ‘la costa’ om de duizenden bezoekers te dienen bij hun restaurantbezoek.

Tajao, een interessante optie om een dagje te genieten van een authentieke locatie, dat rust en eenvoud uitstraalt en niets eens zo ver ligt van het bruisende zuiden.

Tajao, je moest er echt eens naar toe.  

Terug R0015771 000 001 G0137186_Crop