HOME WEER & RADAR NUTTIGE INFO PUZZEL- FUN- HOROSCOOP RESIDENTEN BUSDIENSTEN APOTHEKERS TENERIFE CONNECT TNT DOWNLOADEN ADVERTEREN-ABONNEREN CONTACT-COLOFON REACTIE VAN DE LEZER

Foto van de maand

(Klik op de foto voor groot formaat)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FACEBOOKGROEP KORT NIEUWS vlaggen TIPS & TRIPS COLUMNS
TNT ONLINE LEZEN Facebook-Groups-e1291281035929

Laatste update

       25-08-2019

Twitter-icon-TatarLawFirm Magnify green large WebcamqTenerife link2

 

 

Programmas Magnify green large PlayaBeach LogoTNT-Transparant F_tekst cover1 10945011_10203413032828537_3902314212119139939_n

Iedereen weet waarom fietsen in de bergen lastig is, dat is ook in Tenerife zo. Vooral omdat op dat eiland geen 100 meter vlakke of niet kronkelende weg aanwezig is. Je weet op voorhand dat de weg die je fietst steeds op of neer gaat en telkens weer links en rechts kronkelend. Als je tot op Las Cañadas fietst dan ben je 2.200 meter of ruim 7000 voet hoog.

Fietsen in het hooggebergte is nog anders en niet alleen lastig omwille van de hellingen en de bochten. Door de hoogte neemt ook het prestatievermogen sterk af door de lagere luchtdruk. Hoe hoger men gaat, hoe

meer de luchtdruk daalt. Waar de luchtdruk op zeeniveau 1013 hPa bedraagt, bedraagt

hij op 1.000 meter hoogte nog slechts 906 hPa. Door die verminderde luchtdruk kan minder

zuurstof opgenomen worden in de longen (door de gedaalde partiële zuurstofdruk). Vanaf

1500 meter daalt de maximale zuurstofopname (VO2max) met 1 % per 100 meter. De zuur-

stof, nodig om een bepaalde inspanning te leveren, blijft echter constant. Op hoogte moet

de fietser dus, voor eenzelfde absolute inspanningsintensiteit, aan een hoger percentage

van de maximale zuurstofopname presteren, wat natuurlijk een verminderde maximale

prestatie met zich meebrengt.

In tegenstelling tot de aerobe inspanningscapaciteit (waarvoor zuurstof nodig is) en die

essentieel is bij duurinspanningen zoals wielrennen, wordt de anaerobe capaciteit (die

verloopt zonder zuurstof) nauwelijks aangetast door hoogte. Het vermogen om korte,

hevige inspanningen te leveren (bv. een sprint) blijft dus grotendeels behouden. Bij her-

haalde sprints, zal het zuurstofgebrek echter een negatieve invloed hebben op het herstel-

vermogen.

 

Om de opname, het transport en het gebruik van zuurstof te vergemakkelijken, past het

lichaam zich aan. Sommige aanpassingen gebeuren bijna onmiddellijk, andere treden pas

op na meerdere uren, dagen of zelfs weken. Vandaar dat hoogtestages bij topsport zo gegeerd zijn.

Directe reacties zijn :

• hyperventilatie: door meer en dieper te ademen, wordt meer zuurstof naar de longblaasjes gebracht;

• verhoogde hartslag: voor eenzelfde inspanning ligt de hartfrequentie (in rust en submaximaal) op hoogte hoger dan op zeeniveau. De maximale hartslag en het maximale hartdebiet hebben eerder neiging om te dalen, zeker na enkele uren of dagen, wat betekent dat per minuut minder bloed kan rondgepompt worden in het lichaam. Dit is natuurlijk nadelig bij maximale inspanning (er kan minder zuurstof vervoerd worden van de longen naar de spieren);

 

Aanpassingen op langere termijn zijn o.m.:

• veranderingen van de samenstelling van het bloed: een stijging van het hema-

tokriet, de hemoglobineconcentratie en het totaal aantal rode bloedcellen. Dit

verhoogt de maximale zuurstofopname vermits per liter bloed meer zuurstof

kan vervoerd worden (want de rode bloedcellen zorgen voor het zuurstof-

transport). Dat is ook de reden achter de zg. hoogtestages: door hoogtetraining

wil men (zoals bij bloeddoping of bij toediening van erytropoïetine) het aantal

rode bloedcellen, de hemoglobineconcentratie, doen toenemen;

• diverse aanpassingen van de spieren waardoor de zuurstof die zich in het

bloed bevindt, gemakkelijker in de spiercel kan komen, zodat de spier dus meer

aëroob kan werken en minder melkzuur wordt geproduceerd. Deze aanpas-

singen treden echter pas op na een zeer lang verblijf op grote hoogte.

 

Fietsen in de bergen kan nog andere problemen meebrengen.

• Bij inspanningen op grote hoogte is er een verhoogd koolhydraatverbruik: er moeten dus meer koolhydraten worden opgenomen, ook na de wedstrijd, om te vermijden dat er een tekort optreedt en men onvermijdelijk de ‘man met de hamer’ tegenkomt.

• Uitdroging: de ijle lucht is niet alleen zeer droog, maar door de snellere ademhaling verliest men meer vocht, zeker tijdens hevige inspanning. De kans op dehydratie is niet te verwaarlozen, zeker omdat de hoogte ook het dorstgevoel doet afnemen.

• De zonnestraling neemt sterk toe, en de dosis uv-stralen ligt veel hoger dan op zeeniveau.

• Hoogteziekte: Tussen 2.000 en 3.000 meter kunnen (meestal milde) verschijnselen van hoogteziekte optreden: hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, verwardheid, geïrriteerdheid, slapeloosheid.

 

Deze tekst werd ons beschikbaar gesteld door gezondheid.be

Meer over trainingen op hoogte vind je HIER

Terug

Lastig fietsen

rsz_1fietsen_tenerife Rdeuctie vo2 download